Nunha entrada do teu blogue fai unha lista cos arquivos correspondentes as actividades do tema5 (feitas con Open Office Writer, exportadas a PDF). En cada punto da lista debe ir unha ligazón a un arquivo PDF en Google Sites.
Lembra que todos os arquivos deben estar escritos en lingua galega. Podes empregar un tradutor on line, como por exemplo: TRADUTOR DA XUNTA.
WAV:Waveform Audio Format é un formato de audio dixital sen compresión que se emprega para almacenar sons no ordenadores con windows, tomando en conta peculiaridades de intel.
Pode soportar case todos os códecs de audio, utilízase principalmente con PCM (non comprimido). Úsase profesionalmente, para obter calidade de CD débese gravar o son a 44100 Hz e a 16 bits.
AIFF:AIFF é un dos formatos líderes, xunto a SDII e WAV, usados a nivel profesional para aplicacións de audio xa que está comprimido sen perda o que permite un rápido procesado do sinal a diferenza do MP3 por exemplo, pero a desvantaxe deste tipo de formatos é a cantidade de espazo que ocupa, que é aproximadamente 10 MB para un minuto de audio estéreo cunha frecuencia de mostraxe de 44.1 KHz e 16 bits. Ademais o estándar dá soporte a bucles para notas musicais para uso de aplicacións musicais ou samplers, as súas extensións son.aif,.aiff e.aifc para a variante.
AU:Este formato foi desenvolvido pola empresa NeXt Machine Sound System e na actualidade foi desprazado por outros formatos como o "wav".
MPEG:Coa finalidade de conformar un estándar para o manexo de video dixital en CD, televisión por cable, transmisión directa por satélite e televisión de alta definición.
MP3s: Un arquivo mp3 consegue reducir o tamaño do arquivo de son sen influír na súa calidade, aproximadamente 1 minuto de audio en formato mp3 ocupa 1 MB cunha calidade practicamente igual á calidade de Cd.
O formato de audio mp3 permite seleccionar a calidade do audio que imos comprimir, a calidade de cd sería equivalente a 128 Kbps (Bit rate), pero podemos seleccionar a compresión entre os 8 Kbps e os 320 Kbps tendo en conta que canto maior sexa a transmisión de datos (Kbps), maior espazo ocupará o arquivo.
A frecuencia de mostraxe do mp3 encóntrase entre os rangos de 16 Hz e os 48 KHz. E tan só soporta 2 canles (estéreo)
Audacity é un editor multiplataforma (Windows, GNU/Linux e Mac) libre e de código aberto destinado á edición e tratamento do son. Multipista, permite gravar sons, converter cintas e gravacións a son dixital ou CD, editar arquivos OGG, MP3 e WAV, cortar, pegar, ensamblar e mesturar sons, cambiar a velocidade ou o ton dunha gravación, axustar os volumes, gravación temporizada, mesturar pistas, etc. Ademais, inclúe un amplo abano de efectos, algúns deles de gran complexidade, como eliminación de ruídos ou análise de frecuencias.
-As tarxetas gráficas, ou de video, son os compoñentes encargados de crear e manexar as imaxes que vemos no noso monitor. ATI e Nvidia son as marcas mais coñecidas por liderar o sector de tarxetas gráficas, saturan o mercado con continuas novidades.
As duas operacións que realizan son:
Interpreta os datos que lle chegan ao procesador:
Oredeandoos e calculando para poder presentalos na pantalla en forma dun rectángulo mais ou menos grande composto de puntos individuais de diferentes cores (píxeles).
Colle a saida de datos dixitais resultante deste proceso:
E a transformación nunha señal analoxica que pode entender o monitor.
Estes dous procesos soen ser realizados por un ou mais chips:
O microprocesador gráfico(o cerebro da tarxeta gráfica)
O conversor analóxico-dixital o RAMDAC
-Ainda que en ocasións existen chips accesorios para outras funcións ou ben se realizan todas por un único chip. O microprocesador pode ser moi potente e avanzado, tanto ou mais que o propio micro do ordenador; por iso alguns teñen nome propio: Virge, Rage Pro, Voodoo..........................
-Conexións PCI e AGP:
AGP: o estándar para conexión de tarxetas gráficas, tampouco un slot, senon un porto (algo así como un bus local), pensado únicamente para tarxetas gráficas que transmitan centos de MB/s de información, tipicamente as 3D.Presenta pouca gananciaen presentacións frente a PCI, pero teñen a ventaxa de que as tarxetas AGP poden utilizar memorias do sistema como memoria de vídeo ( o cal, sen embargo, penaliza moito o rendimento). Teñen varias subcategorías de BUS que influyen na sua velocidade, o AGP 1x,2x,4x e o 8x.
PCI EXPRESS: PCI Express é unha nova arquitectura de bus cuxo ancho de banda 3.5 veces superior a AGP8X e PCI no PC e da como resultado unha velocidade superior a 4GB por segundo nas transferencias de datos en ambas direccións, o que a convirte nno mais recomendable á hora de adquirir unha tarxeta gráfica. En calquera caso, o conector so pode limitar a velocidade dunha tarxeta, non a eleva, o que explica que algunhas tarxetas PCI sexan moitísimo mais rápidas que outras AGP mais baratas ou peor fabricadas.
O Museo Nacional do Prado, situado en Madrid, España, é unha das pinacotecas máis importantes do mundo, singularmente rica en cadros de mestres europeos dos séculos XVI ao XIX. O seu principal atractivo radica na ampla presenza de Velázquez, Goya (o artista máis extensamente representado na colección), Tiziano e Rubens, dos que posúe as mellores coleccións que existen a nivel mundial, ao que hai que sumar as coleccións de autores tan importantes como El Greco, Murillo, José de Ribera, Zurbarán, Rafael, Veronese, Tintoretto, Van Dyck ou El Bosco, por citar só os máis relevantes. As habituais limitacións de espazo explican que o museo exhiba unha selección de obras de máxima calidade (unhas 900 pinturas), do total de máis de 7.800 que ten no seu inventario, e que por iso sexa definido como «a maior concentración de obras mestras por metro cadrado». Grazas á recente ampliación de Rafael Moneo, prevese que a selección exposta creza nun 50%, cunhas 450 obras más.
Ao igual que outros grandes museos europeos, como o Louvre de París e os Uffizi de Florencia, o Prado debe a súa orixe á afección coleccionista das dinastías gobernantes ao longo de varios séculos. Reflicte os gustos persoais dos reis españois e a súa rede de alianzas e inimizades políticas, polo que é unha colección asimétrica, insuperable en determinados artistas e estilos, e débil noutros. Só dende o século XX se procura, con resultados desiguais, solucionar as ausencias máis notorias.
